“Hij kan het gewoon niet”.

onderwijzen is een kunstEen 10-minutengesprek op een middelbare school, havo 3.

De leraar natuurkunde is begin 30, ik heb nog niet eerder met hem gesproken. Was ook niet nodig. De cijfers van zoonlief en zijn verhalen over het vak waren altijd van voldoende kwaliteit in mijn beleving.

Ik heb me al eerder verbaasd over de setting van de 10-minutengesprekken op deze school. In de grote hal staan, in een aantal lange rijen, tafeltjes opgesteld. Aan weerszijden van de hal staan houten bankjes en stoeltjes. Mocht je als ouder de hal binnenkomen terwijl de gespreksrondes nog bezig zijn, dan is het de bedoeling daar te wachten. Als dan -na 10 minuten- de zoemer klinkt ontstaat een verwarrende dans van ouders die van tafel moeten gaan wisselen en ouders die willen gaan aanschuiven. Bij de volgende zoemer wordt iedereen geacht weer op de juiste plek te zitten, om daar in de privacy van anderhalve vierkante meter gespreksruimte, het te hebben over de vorderingen van hun kind.

De leraar natuurkunde geeft me een hand, terwijl hij nog even wat laatste aantekeningen maakt. Rommelt wat in zijn papieren en vraagt dan aan mij waarvoor ik kom. Enigszins verbaasd kijk ik hem aan. “Om de tegenvallende resultaten van mijn zoon voor uw vak te bespreken”, antwoord ik. Op deze school is het niet gewoon dat leerlingen meekomen bij deze gesprekken. Vreemd, want het gaat over hen. ” Tot nu toe heeft hij natuurkunde altijd leuk gevonden en ruim voldoende resultaten gehaald. Ik ben benieuwd wat er is veranderd?”. De leraar zucht eens en pakt zijn cijferlijst erbij. “Tja mevrouw, u moet begrijpen dat dit vak alleen maar moeilijker wordt. Uw zoon kan het gewoon niet meer bijhouden. Kort gezegd: hij kan het niet, heeft geen aanleg voor dit vak. Ik zal dan ook adviseren dat hij het niet in zijn profielkeuze opneemt”. Spontaan barst ik in lachen uit. De leraar kijkt mij vragend aan. Als ik uitgelachen ben stel ik hem de volgende vraag: “mag ik weten waarom u leraar bent geworden?” Hij begint met een mooi verhaal over kennisoverdracht, werken met jonge mensen en het beste eruit willen halen. Vervolgens vraag ik hem of hij alleen kan lesgeven aan leerlingen die aanleg hebben. Hij antwoordt nu dat dat uiteraard niet het geval is en hij juist graag succesjes behaalt met kinderen die minder of geen aanleg hebben. “Mooi”, denk ik, “tijd voor mijn laatste vraag”. “Meneer, mag ik u vragen wat u nu gaat doen om ervoor te zorgen dat mijn zoon uw vak beter gaat begrijpen?” En dat had ik nu net niet moeten vragen. Want het lag uiteraard niet aan de leraar. Mijn zoon maakte al goed zijn huiswerk en deed -op wat puberstreken na- goed mee in de les. Ergo: geen aanleg en stoppen met het vak.

Ik heb er verder geen woorden meer aan vuil gemaakt: Alles waar we ons in het basisonderwijs voor inzetten: aangepaste instructie in niveaugroepen, waar nodig aangepaste verwerkingsstof, handelingsplan om een of enkele onderdelen bij te spijkeren…. Het wordt overboord gegooid op deze school voor voortgezet onderwijs (havo, vwo, tto, gymnasium). Als je “geen aanleg” hebt, dan heb je pech. Als je het met hakken over de sloot haalt krijg je het advies naar een andere school te gaan. Maar wel erg mooie inspectiescores en eindexamenopbrengsten. Dat wel.

(263)

This entry was posted in Blog and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to “Hij kan het gewoon niet”.

  1. Hanneke says:

    Apart; k heb ook zo’n ervaring! Of oudste dochter(tt VWO) niet wilde deelnemen a h IBexamen. Was misschien wel te hoog gegrepen voor haar destijds. En dat kon het schoolgemiddelde dan naar beneden halen!!Ook ik heb geantwoord dat een goede leraar er voor zorgt dat ook deze leerlinge het haalt. Dat dàt naar mijn idee ook zijn belangrijkste taak is. Denk in kansen en niet in beperkingen, toch? Mooi dat ze het wel haalde 🙂 !

  2. Hoi Lonneke,
    Wat ik als ouder moeilijk vind is in te schatten wat je kan zeggen tegen leraren. Mijn eerste vraag is ook altijd, wat gaat u er aan doen? Ik ben toch altijd bang dat ik hen met extra werk opzadel en wat ik hoor is die extra tijd er bijna niet? Ik heb 1 kind met ernstige dyslexi en waarschijnlijk komt nr 2 er aan. Wat mag en kan je verwachten van leraren met een volle groep van 30 leerlingen? Dat inzicht heb je als ouder niet……… Ik ben benieuwd naar je antwoord……

    Groetjes van Mariëtte

    • Lonneke says:

      Hallo Mariette,

      Je mag van een leraar altijd verwachten dat hij of zij een plan heeft om jouw kind zo goed mogelijk te begeleiden. Een grote groep op zich zegt niet zo veel. De zorgzwaarte van de groep (hoeveel leerlingen zijn er die echt extra aandacht nodig hebben?) wel. En dan is er ook altijd nog de individuele kwaliteit van de leerkracht. Probeer samen tot afspraken te komen en die ook uit te voeren. Gelukkig zijn er tegenwoordig allemaal hulpmiddelen en trainingen die het omgaan met dyslexie vereenvoudigen!

      Lonneke

      • Bedankt voor je antwoord, Lonneke.
        Op de huidige school waar mijn kinderen op zitten zijn altijd up to date met de werkplannen hoor. Dat heb ik wel anders gehad. Dus dat is toppie geregeld.
        Inderdaad zijn er hulpmiddelen voor dyslexi. Toppie. Ik ben tevreden over het dyslexibureau maar ook over de Xlens.
        Hartelijke groeten van Mariëtte

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *